Digital Living Network Alliance (DLNA) to organizacja non-profit założona w 2003 roku. Głównym celem DLNA było opracowanie standardów umożliwiających wygodne udostępnianie cyfrowych plików multimedialnych między urządzeniami w sieci domowej, takimi jak telewizory, komputery, smartfony i inne sprzęty multimedialne. Technologia ta była szczególnie istotna pod koniec lat 2000 i na początku 2010 roku, gdy telewizory zaczęły być wyposażane w porty sieciowe, umożliwiające bezpośrednie podłączenie do sieci lokalnej. Dzięki temu telewizory mogły być zintegrowane z domową siecią komputerową, co pozwalało oglądać filmy bez bezpośredniego połączenia HDMI.
Jak działa DLNA
DLNA działa w obrębie sieci lokalnej, w której wszystkie urządzenia muszą mieć adresy IP należące do tej samej podsieci (np. 192.168.1.10 i 192.168.1.20). W istocie DLNA jest zbiorem protokołów umożliwiających płynną komunikację między kompatybilnymi urządzeniami w sieci.
Do korzystania z DLNA potrzebny jest serwer — zazwyczaj komputer lub NAS (Network Attached Storage) z odpowiednim oprogramowaniem. Serwer skanuje sieć lokalną w poszukiwaniu urządzeń obsługujących DLNA. Po wykryciu takich urządzeń tworzone jest wspólne środowisko multimedialne, zazwyczaj dostępne za pomocą funkcji takich jak „Udostępnianie mediów” lub „Serwer DLNA”.
Taka konfiguracja pozwala użytkownikom oglądać filmy, zdjęcia i inne pliki multimedialne przechowywane na komputerze lub NAS bezpośrednio na ekranie telewizora. Połączenie odbywa się za pomocą adresów IP: serwer odczytuje pliki multimedialne i przesyła je przez sieć, a telewizor zapewnia interfejs do przeglądania i wybierania zawartości.
Rozwój i spadek popularności DLNA
DLNA zyskała szerokie zastosowanie wraz z pojawieniem się smart TV około 2010 roku, znacząco ułatwiając lokalne udostępnianie mediów. Przed DLNA użytkownicy zazwyczaj musieli kopiować filmy na pendrive’y USB lub podłączać komputer do telewizora za pomocą HDMI. DLNA wyeliminowała te niedogodności, umożliwiając odtwarzanie mediów przez sieć lokalną.
Sytuacja zaczęła jednak zmieniać się po 2016 roku wraz z szybkim wzrostem popularności usług streamingowych. Ponieważ aplikacje smart TV oferowały dostęp do ogromnych bibliotek online, zmniejszyło się zapotrzebowanie na lokalnie przechowywane media — a tym samym na DLNA.
Spadek popularności DLNA został dodatkowo przyspieszony przez technologie takie jak Google Chromecast i Apple AirPlay, które pozwalają na przesyłanie treści na telewizor jednym kliknięciem, bez konieczności konfiguracji oprogramowania serwera. W efekcie DLNA stopniowo traciło znaczenie na rzecz bardziej przyjaznych technologii streamingowych.
Według DLNA Alliance ponad 4 miliardy urządzeń posiada certyfikat DLNA. Nie jest jednak jasne, ile z tych urządzeń jest nadal aktywnie używanych, a ile stało się przestarzałych lub zostało wyrzuconych.
Z czasem producenci zaczęli wycofywać certyfikację DLNA dla swoich produktów:
- Samsung zaprzestał certyfikacji telewizorów w 2015 r. i urządzeń mobilnych w 2016 r.
- LG zakończyło certyfikację telewizorów w 2016 r., choć niektóre modele kompatybilne z DLNA były produkowane jeszcze przez pewien czas.
- Sony zakończyło certyfikację w 2017 r.
- Panasonic w 2019 r.
Podsumowując, DLNA — niegdyś niezawodne i szeroko stosowane rozwiązanie do udostępniania multimediów — stopniowo staje się przestarzałe, ponieważ nowoczesne technologie streamingowe przejęły jego rolę. Niektóre firmy wciąż jednak oferują funkcję DLNA w swoich urządzeniach, choć rzadko jest ona reklamowana ze względu na ograniczone zastosowanie.
Kategorie urządzeń zgodnych z DLNA
| Kategoria | Opis |
|---|---|
| Home Network Devices (HND) | Urządzenia pamięci sieciowej, odtwarzacze audio i wideo, telewizory, centra muzyczne, drukarki |
| Digital Media Servers (DMS) | Urządzenia przechowujące i udostępniające treści cyfrowe |
| Digital Media Players (DMP) | Urządzenia przeznaczone do odtwarzania treści cyfrowych |
| Digital Media Controllers (DMC) | Urządzenia kontrolujące odtwarzanie i udostępnianie treści cyfrowych |
| Digital Media Renderers (DMR) | Urządzenia wyświetlające i odtwarzające pliki multimedialne |
| Mobile Devices (MHD) | Telefony komórkowe, odtwarzacze przenośne, komputery kieszonkowe, aparaty/kamery wideo |
| Mobile Digital Media Servers (M-DMS) | Urządzenia działające jako mobilne serwery multimediów |
| Mobile Digital Media Players (M-DMP) | Urządzenia do odtwarzania treści cyfrowych w podróży |
| Mobile Digital Media Downloaders (M-DMD) | Urządzenia umożliwiające pobieranie treści cyfrowych |
| Mobile Digital Media Uploaders (M-DMU) | Urządzenia umożliwiające przesyłanie treści cyfrowych |
| Mobile Digital Media Controllers (M-DMC) | Urządzenia kontrolujące odtwarzanie treści cyfrowych |
| Home Interoperability Devices (HID) | Urządzenia obsługujące dodatkowe standardy komunikacji i konwertujące formaty danych w celu zapewnienia kompatybilności między technologiami |
