Rozdzielczość telewizora to liczba pikseli, z których składa się obraz wyświetlany na ekranie. Wraz ze wzrostem rozmiarów ekranów telewizorów konieczne stało się stosowanie wyższych rozdzielczości w celu utrzymania jakości obrazu, co pozwala widzom siedzieć bliżej ekranu bez zauważania pojedynczych pikseli. Im więcej pikseli ma wyświetlacz, tym ostrzejszy i bardziej szczegółowy wydaje się obraz.
Piksel to najmniejszy element obrazu zawierający informacje o kolorze. Każdy piksel składa się z trzech lub czterech subpikseli reprezentujących kolory podstawowe — czerwony, zielony i niebieski. Niektórzy producenci produkują również panele z dodatkowym subpikselem. Na przykład panele OLED firmy LG zawierają biały subpiksel w celu zwiększenia jasności, natomiast panele LED Aquos firmy Sharp miały dodatkowy żółty subpiksel. Te dodatkowe subpiksele nie otrzymują oddzielnych danych obrazu; zamiast tego ich wartości są obliczane na podstawie informacji zawartych w trzech głównych kanałach kolorów.
Rozdzielczość SD, SD TV
SD (Standard Definition) to najstarszy format rozdzielczości telewizyjnej, zwykle o rozdzielczości 720 × 480 pikseli (NTSC) lub 720 × 576 pikseli (PAL i SECAM). Był standardem dla analogowego nadawania telewizyjnego i był również używany w płytach DVD. Istnieją zarówno analogowe, jak i cyfrowe standardy SD, chociaż termin SDTV jest zazwyczaj używany w odniesieniu do wersji cyfrowej.
Na nowoczesnych telewizorach treści SD wyglądają zauważalnie rozmyte, ponieważ zawierają stosunkowo mało szczegółów obrazu. Podczas wyświetlania na ekranach o wysokiej rozdzielczości obraz musi zostać powiększony, ale ograniczona liczba oryginalnych pikseli nie może zapewnić wystarczającej ilości szczegółów dla ostrego obrazu.
Obecnie format SD jest uważany za przestarzały i rzadko jest używany do nadawania lub tworzenia nowych treści. Nadal jednak można go często znaleźć na starszych nośnikach, takich jak kasety wideo i płyty DVD.
Na zdjęciu można zobaczyć zrzut ekranu z transmisji telewizyjnej; wideo jest transmitowane w trybie 576i (576 linii, skanowanie z przeplotem, proporcje obrazu 16×9, jakość SD).
Rozdzielczość HD TV
HD (High Definition) ma rozdzielczość 1280 × 720 pikseli i jest powszechnie określana jako 720p. Można również spotkać oznaczenie 1080i, chociaż jest ono rzadko używane. W porównaniu z SD, HD zapewnia znacznie ostrzejszy obraz z lepszą definicją i większą ilością widocznych szczegółów.
Format HD pojawił się wraz z wprowadzeniem telewizji cyfrowej i rozpoczęciem nadawania cyfrowego. Gdy rozdzielczość SD stała się niewystarczająca dla rosnących wymagań treści cyfrowych, zaczęto wdrażać HD. Jednak okres jego dominacji jako głównego standardu był stosunkowo krótki, ponieważ ostatecznie został zastąpiony przez formaty o wyższej rozdzielczości. Mimo to HD nadal jest wykorzystywane w niektórych transmisjach telewizyjnych i materiałach wideo online.
Full HD TV
Full HD (FHD) ma rozdzielczość 1920 × 1080 pikseli i jest również znane jako 1080p. Zapewnia ponad dwa razy więcej pikseli niż HD, co daje znacznie ostrzejszy i bardziej szczegółowy obraz. Przez wiele lat Full HD było standardową rozdzielczością dla telewizorów, płyt Blu-ray, konsol do gier i innego sprzętu wideo. Materiał wideo nagrany w tej rozdzielczości oferuje wysoki poziom szczegółowości i dobrze nadaje się do oglądania praktycznie na każdym ekranie.
Ten format rozdzielczości ekranów telewizyjnych pozostawał standardem do połowy lat 2010. Jednak wraz z pojawieniem się wyświetlaczy UHD, Full HD stało się znacznie mniej powszechne w telewizorach. Mimo to nie straciło na znaczeniu, ponieważ większość materiałów wideo nadal jest produkowana w Full HD, ponieważ zapewnia optymalną równowagę między jakością obrazu a ilością danych, które muszą zostać przesłane.
Rozdzielczość UHD TV
Telewizory UHD (4K) mają rozdzielczość 3840 × 2160 pikseli, zapewniając czterokrotnie więcej pikseli niż Full HD. Telewizory te zaczęły pojawiać się w latach 2015–2016 po powszechnym przejściu producentów paneli na produkcję ekranów 4K. Obecnie UHD (4K) jest dominującą rozdzielczością telewizyjną i jest szeroko wspierane przez serwisy streamingowe, konsole do gier i płyty Ultra HD Blu-ray. Najnowszy standard nadawania ATSC 3.0 (Advanced Television Systems Committee), przyjęty w Stanach Zjednoczonych i kilku innych krajach, również obsługuje rozdzielczość 4K.
Duża część dzisiejszych materiałów wideo jest produkowana w 4K. Filmy dokumentalne o przyrodzie są często nagrywane i prezentowane w natywnym 4K, aby zachować maksymalną ilość szczegółów. Filmy fabularne są również często nagrywane w tej rozdzielczości, ale obraz jest zwykle przetwarzany podczas postprodukcji, aby złagodzić nadmierną szczegółowość. Dzieje się tak, ponieważ natywne nagrywanie w 4K może ujawniać niedoskonałości skóry na twarzach aktorów, które widzowie mogą uznać za rozpraszające. Ogólnie rzecz biorąc, UHD (4K) stało się najczęściej stosowaną rozdzielczością zarówno do produkcji, jak i odtwarzania wideo.
Rozdzielczość 8K TV
8K ma rozdzielczość 7680 × 4320 pikseli, co oznacza czterokrotnie większą liczbę pikseli niż UHD (4K) i szesnastokrotnie większą niż Full HD. Ta niezwykle wysoka rozdzielczość zapewnia wyjątkowy poziom szczegółowości obrazu na bardzo dużych ekranach, chociaż ilość treści w 8K pozostaje ograniczona. Chociaż istnieją kamery zdolne do nagrywania w 8K, praktycznie nie ma dostępnych treści w tej rozdzielczości.
Gdy telewizory 8K pojawiły się po raz pierwszy w 2018 roku, wiele osób zauważyło, że podczas oglądania telewizji nie było zauważalnej różnicy w jakości obrazu między telewizorami 4K i 8K. Pomimo stosunkowo wysokich kosztów produkcji paneli 8K, były one sprzedawane po kosztach, a same telewizory były pozycjonowane jako modele klasy premium.
Jednak w 2025 roku producenci paneli zamknęli linie produkcyjne tych paneli z powodu niskiej rentowności, a produkcja telewizorów 8K została zakończona. Format 8K nadal istnieje, ale jest rzadko używany, ponieważ jest uważany za nadmierny.
